Gniazdo. To słowo ma wiele znaczeń. Bardzo wiele mamy w nim skojarzeń. Dobrych i złych.

Z gniazdem jest trochę tak jak z nożem, którym możesz pokroić chleb, ale możesz też kogoś skrzywdzić.

Gniazdo może Cię zbudować. Dać mocne korzenie, wzorce. Może cię chronić, wspierać, budować. Dać ci czas na rozwój. Może być ciepłe i gęste. Wygodne i suche. Pełne życzliwości i możliwości wzrastania w poczuciu bezpieczeństwa.

Gdy w gnieździe siedzi bocian, znaczy, że to czas panowania słońca. Gdy go brak, światło oddaje pierwszeństwo ciemności. Gdy za szybko opuścimy gniazdo, możemy się skrzywdzić. Możemy też opuścić gniazdo za szybko, bo już jesteśmy skrzywdzeni. Wtedy pozostawienie gniazda za sobą może okazać się pomocne.

Jesteśmy wychowywani przez osoby, które wyleciały ze swoich gniazd. Jesteśmy więc kształtowani przez ludzi, których znamy z opowieści i takich, o których nie mamy pojęcia. Sami łączymy przeszłe pokolenia z tymi, które dopiero nastąpią. Jak efekt nieskończonego lustra, odbijamy od siebie i sami promieniujemy tym, co nie było nasze, a już jest. Ile przekonań jest naszych? Ile nas jest w nas. I kto to jest „ja”?

Umośćmy się w gnieździe, jakim na cztery dni stanie się Miejskie Centrum Kultury w Bydgoszczy. Uwijmy jak najprzyjemniejszą przestrzeń doznań i myśli. Połączmy nasze ja w delikatne „my”, gdzie każdy będzie mógł spróbować być sobą.

Z gniazdem jest trochę tak jak z nożem, którym możesz pokroić chleb, ale możesz też kogoś skrzywdzić.

Gniazdo może Cię zbudować. Dać mocne korzenie, wzorce. Może cię chronić, wspierać, budować. Dać ci czas na rozwój. Może być ciepłe i gęste. Wygodne i suche. Pełne życzliwości i możliwości wzrastania w poczuciu bezpieczeństwa.

Gdy w gnieździe siedzi bocian, znaczy, że to czas panowania słońca. Gdy go brak, światło oddaje pierwszeństwo ciemności. Gdy za szybko opuścimy gniazdo, możemy się skrzywdzić. Możemy też opuścić gniazdo za szybko, bo już jesteśmy skrzywdzeni. Wtedy pozostawienie gniazda za sobą może okazać się pomocne.

Jesteśmy wychowywani przez osoby, które wyleciały ze swoich gniazd. Jesteśmy więc kształtowani przez ludzi, których znamy z opowieści i takich, o których nie mamy pojęcia. Sami łączymy przeszłe pokolenia z tymi, które dopiero nastąpią. Jak efekt nieskończonego lustra, odbijamy od siebie i sami promieniujemy tym, co nie było nasze, a już jest. Ile przekonań jest naszych? Ile nas jest w nas. I kto to jest „ja”?

Umośćmy się w gnieździe, jakim na cztery dni stanie się Miejskie Centrum Kultury w Bydgoszczy. Uwijmy jak najprzyjemniejszą przestrzeń doznań i myśli. Połączmy nasze ja w delikatne „my”, gdzie każdy będzie mógł spróbować być sobą.

‍